بازگشت از مشهد
سلام به همه
پس از تحمل یه عالمه ضد حال و سختی آخر یه حال اساسی بهم وارد شد.واقعا دیگه تحمل هیچ کار و ضدحالی رو نداشتم،از همه بدتر اینکه روز شهادت(شهادت امام باقر(ع)) میون این همه فکر و کار و بدبختی موبایلت ویز ویز کنه و بخواد برات یادآور کارات بشه،اونم چی؟؟ “تولد”! حالا پاشو درستش کن،امروز که شهادته،تولد کجا بوده؟بعد از نیم ساعت کار کشیدن از مخ مبارک فهمیدم که قضیه چیه و اینم ضدحالی دیگر.ای بر پدر و مادرت صلوات!
ولی با همه اینا یه دفعه امام رضا حالی بهمون داد و طلبید.روز عرفه اونجا بودیم،دعا رو هم با استاد انصاریان خوندیم.جای همه دوستان سبز،بسی حال نمودیم.چراغونی و … .شانسمون شب ها خوب خلوت بود.میرفتی خودتو میچسبوندی به ضریح بدون اینکه مزاحم کسی بشی،تا دلت هم می خواست درد و دل می کردی.همه رو از دوست و از دشمن دعا کردم.
چیزی که تا حالا بهش دقت نکرده بودم مدرسه پریزاد بود.یه جور طرحش به آموزش الکترونیکی-اینترنتی می خورد.۲۴ساعت تدریس و بحث،۲۴ساعت آنلاین،پهنای باندشم بد نبود.البته چیزای جالب دیگه ای هم هست که حوصله نوشتن ندارم
روز ۲۱ ام هم برگشتیم.می خواستم چند روز دیگه بمونم واسه نمایشگاه کامپیوتر مشهد(comex 2009) ولی با تعریف هایی که دوستان از الکامپ های استانی کرده بودند و وقتی هم که یاری نمی کرد نشد.
این روزها هم خوش باشیدو تا می تونید از حضرت علی(ع) بگید و بنویسید و بخونید و انتشار بدید.
کتاب شب های پیشاور رو خوندم بد نیست(مناظره است بین شیعه و سنی).متاسفانه کتاب الکترونیکش درست پیدا نمیشه ولی فایل اسکن شدش هست میزارم خواستید دانلود کنید،البته برای دایل-آپ حجمش زیاده،اما یه نسخه html هم هست که خلاصه ای هست از مطالبش که اینم خوبه:
فایل pdf کتاب شب های پیشاور
نسخه html کتاب شب های پیشاور
پیروز باشید…
روز در پی شب!
چندی است که آقایی به اسم الرّسم استاد محمّد باقر سجودی، علی الاطلاق خویش ردّی بر کتاب قدیم التّشریف شب های پیشاور نوشته اند؛ تحت عنوان روز های پیشاور که در دسترس وب گردان گرام می باشد.
گویا ایشان با طرح ردّ وقوع چنین مناظره ای در پیشاور، حتّی مستندات مطبوع آن عصر را به دیدۀ تردید، کتمان حقیقت می کنند.
بنده که فایل آن را نظارت نمودم؛ پی بردم که ایشان با توجّه به طرح اعتقادات وهّابیّت یا از اقطاب این فرقه اند یا متشبّه به ایشان.
نسبت دادن عقیدۀ غلاّت به شیعیان یا نسبت دادن خطابات دعای جوشن کبیر به ائمّه (ع) نشان از عدم توان ایشان در تمایز حقّ از باطل است.
ایشان که به قول خود در مقدّمۀ مطلبشان پس از ۸۳ سال برای اوّلین بار ردّی(۳۸۷ صفحه ای بر ۱۰۵۹ صفحه) بر این کتاب نوشته اند؛ باید بدانند که بر خلاف گفتۀ ایشان که –امّا هنوز دیر نشده است- من متعجّبم که دیر شدن را چه می پندارند؟ آیا فترت میان حضرت پیامبر (ص) و نخستین کتب اهل سنّت و جماعت در مقابل عدم انقطاع شیعه از مستندات متّصل به حضرت پیامبر (ص) با تمسّک به حضرت علی (ع) و حتّی در زمان جلوتر دیر شدن و بلکه معطّل ماندن نیست؟
و حال آیا باید پس از سال ها ناتوانی ایشان؛ به گونه ای خارج از اصول اشرف مباحثه در قرآن، با بی ادبی و اهانت علنی در فضای سایبر، هر دسته به زعم خود جوابی خداپسندانه به دیگری حواله دهد؟
یا اینکه هر متحرّی حقیقتی به قول خدا در قرآن عمل کند (الزّمر ۱۷ و ۱۸) و بر قول خویش لجاجت و عناد نورزد.
http://ylogohga.blogspot.com/2008/10/blog-post.html
دیدگاه by آقو گلی — آذر ۳۰, ۱۳۸۷ @ ۱۱:۵۰ ب.ظ